Jedna z pięciu polskich ras, niestety jeszcze nie uznana przez FCI.
Psy gończe służyly do polowań już w średniowieczu, a wspomina o nich już Gall Anonim w swych kronikach. W wieku XVII natomiast posiadanie sfory psów gończych było na porządku dziennym wśród polskiej szlachty.

Gończe polskie to psy myśliwskie, szczególnie cenione jako dzikarze i w pracy na tropie. Cechuje je wrodzona pasja łowiecka, upór i zajadłość. Psy o charakterystycznym melodyjnym gonie o zmiennej tonacji. Gon psów-samców jest zdecydowanie niższy niż gon suk.

Dopiero po II Wojnie Światowej, rozpoczęły sie próby odtworzenia i ujednolicenia typu gończego polskiego. Ogromne zasługi na tym polu ma pułkownik Józef Pawłusiewicz. W latach 50-tych zajął się hodowlą psow gończych wykorzystując do tego celu psy zamieszkujące południowo-wschodnią Polskę, najbardziej wyrównane w typie. W tym samym czasie próbowano odtworzyć Ogara Polskiego. W roku 1966 Ogar Polski został zarejestrowany w FCI. Zezwolono też na krzyżowanie ogarów z gończymi już po śmierci pułkownika Pawłusiewicza, uznając obie grupy za jedną rasę. Gdy okazało się, że krzyżowanie nie odnosi pożądanych efektów, Związek Kynologiczny podjął decyzję o ponownym odtworzeniu rasy psów hodowanych przez Pawłusiewicza.

Na razie Gończe Polskie można wpisywać do Księgi Wstępnej. Dzięki grupie zapaleńców pojawiają się dość licznie na wystawach. Obowiązujący wzorzec tymczasowy powstał w 1983 roku.

W domu nie sprawiają kłopotów, są łagodne, ale nieufne w stosunku do obcych i wyśmienite jako psy stróżujące. Są niewybredne w jedzeniu, czyste. Na spacerze żywe, uwielbiają biegać, pływać. Chętnie i szybko się uczą.