Rasa wywodzi się z Francji. Pierwsze wzmianki o psach tego typu pochodzą z manuskryptu z 1578 roku. W roku 1863 francuz Pierre Megnin wyodrębnił ostatecznie dwie odmiany: krótkowłosą - Berger De Beauce oraz długowłosą - Briard.

Hodowla wykształciła psa w typie wiejskim, bardzo szybkiego i odważnego, o silnych tendencjach dominacyjnych, ale przyjazdnego i łagodnego w stosunku do dzieci. Są to psy duże, silnie umięśnione, czujne.
Do niedawna ich z natury zwisające uszy kopiowano. Charakterystyczną cechą są podwójne wilcze pazury tylnych kończyn.

Berger De Beauce jest rasą typowo pracującą. Zadaniem jego było i jest obecnie we Francji pilnowanie stad owiec, a takze bydła. W rekach doświadczonego właściciela o zdecydowanym charakterze jest niezastąpiony w stróżowaniu: nieustraszony aż do przesady, bywa groźny dla wszelkich intruzów. Pracuje tez w wojsku i policji.

Berger De Beauce źle znoszą warunki miejskie i najlepiej czują się w warunkach zapewniających im dużo ruchu.