Ogar Polski to jedna z wielu ras gończych w Europie. Ogary, czyli psy gończe, przybyły do Europy w Średniowieczu z Azji.

Ogar jest bohaterem pierwszego kynologicznego dzieła autorstwa Jana Ostroroga pod tytułem "Myślistwo z ogary" z 1608r. Nie ma w nim jednak opisu eksterieru, a są tylko cechy użytkowe.

W Polsce używano ogarów do polowania na zające, lisy i dziki. Przeważnie były to psy czarne podpalane, ale nie tylko. Wszystkie typy występującego na terenie Polski ogara miały wspólną cechę: goniły zwierzę z wiellką zaciętością, głośno szczekając - grając.

Do końca XIX wieku rasa pozostała bardzo zróżnicowana, pod koniec XIX wieku prawie wymarła i dopiero po II Wojnie Światowej zadania odtworzenia rasy podjęli się plk. Pawłusiewicz oraz płk. Kartawik. Psy hodowane przez Pawłusiewicza posłużyły następnie do odtworzenia Gończego Polskiego, natomiast na bazie psów Kartawika stworzono wzorzec Ogara Polskiego, wpisany do rejestru FCI w 1966r.

Opracowanie: Dorota Rudnicka