Na wysokości Przełęczy Św. Bernarda w Alpach w klasztorze trzymano od połowy XVII w duże górskie psy do pilnowania i obrony. Istnienie tych psów zostało udokumentowane w obrazach i rysunkach z 1695 i pierwszej dokumentacji od 1707r.

Psy te używane były do ratowania podróżnych zaginionych w śniegu i mgle. Niezliczone kroniki i ustne opowieści żołnierzy Napoleona, który przekraczał przełęcz w 1800 roku opowiadają o wielu uratowanych spod śniegu ludziach. Bernardyn jest do dziś synonimem psa - ratownika.

Bezpośrednimi przodkami bernardyna były duże psy gospodarskie i bardzo szybko, po kilku pokoleniach ustanowiony został dzisiejszy typ bernardyna. Heinrich Schumacher z Holligen koło Berna w Szwajcarii był pierwszym hodowcą, który prowadził dokumentację hodowlaną i założył rodowody swoim psom. W lutym 1884 "Schweizerische Hundestammbuch" (SHSB) (Szwajcarska Księga Reproduktorów) została otwarta. Pierwszym bernardynem wymienionym w książce był Leon, następnie 28 wpisów to również bernardyny. 5 marca 1884 powstał w Basle Szwajcarski Klub Bernardyna. Podczas Międzynarodowego Kongresu Kynologicznego 2 czerwca 1887 r. bernardyn został oficjalnie uznany za rasę szwajcarską i powstał wzorzec rasy. Od tej pory bernardyn jest uważany za narodową rasę Szwajcarii.

W powstaniu tej rasy miały udział także dogi tybetańskie, które pojawiły się w Alpach w I wieku p.n.e. wraz z rzymskimi legionami, a także molosowate. Pierwotne bernardy były lżejsze, mniejsze, o krótkiej szacie. Obecny typ bernardyna ukształtował się po domieszce krwi nowofundlandów.

Bernardyn posiada niezwykle czuły węch i wspaniały zmysł orientacyjny. Jest bardzo wytrzymały na trudne warunki atmosferyczne. Ma bardzo spokojny i zrównoważony charakter, jest cierpliwy i wyrozumiały dla dzieci.

Opracowanie: Barbara Płuszczewska-Kaćma