WYGLĄD OGÓLNY I CECHY PSYCHICZNE Terier ten ma mocną budowę, bardzo krótkie nogi, dużą, sprawiającą wrażenie za długiej w stosunku do wielkości psa, głowę ze stojącymi uszami oraz szorstkie owłosienie. Cechują go żywe usposobienie, lekkie, zdecydowane, pełne swobody ruchy oraz, mimo krótkich nóg, zwinność i ruchliwość. Jego wygląd uosabia ogromną siłę i energię, zawarte w małym ciele, a spojrzenie jakby wyraża chęć ciągłej aktywności.
GŁOWA I CZASZKA Długość głowy powinna być znaczna, nieproporcjonalna w stosunku do wielkości psa, czaszka dość szeroka, lecz ze względu na długłą głowę wydaje się być węższą, wierzch mózgowioczaszki prawie płaski, kości policzkowe nie wystające, wierzchołek nosa szeroki, koniec kufy tępo ścięty, przy czym z profilu ścięcie nie jest prostopadłe do linii grzbietu nosa, lecz skośne w kierunku podbródka; przełom czołowo-nosowy nieznaczny, lecz wyraźnie zaznaczony.
UZĘBIENIE Zęby duże, zgryz nożycowy.
OCZY Oczy kształtu migdałowego, dość szeroko rozstawione, głęboko osadzone, koloru ciemnopiwnego do ciemnobrązowego, aż czarnego, o pojętnym wyrazie.
USZY Uszy stojące, ostro zakończone, o cienkiej małżowinie.
SZYJA Umiarkowanej długości, dobrze umięśniona.
KOŃCZYNY PRZEDNIE Kończyny przednie. Łopatka skośna, przedramiona proste o mocnym kośću, z łokciami przylegającymi (ani odstawionymi, ani wciśniętymi), śródręcze ustawione pionowo, palce wypukłe, zwarte w dość dużą łapę, opuszki mocne i, jak pazury, zawsze czarne.
TUŁÓW Grzbiet prosty, stosunkowo krótki, dobrze umięśniony; klatka piersiowa głęboka, dość szeroka, o dobrze wysklepionych żebrach spłaszczających się stopniowo ku mostkowi i sięgających daleko do tyłu.
TYŁ Lędźwie muskularne tworzą mocne związanie żeber z zadem, zad nadzwyczaj mocny, jak na psa tej wielkości.
KOŃCZYNY TYLNE Oglądane od tyłu proste równoległe, uda szerokie, długie, muskularne, dobrze ukątowane w stawie kolanowym, stawy skokowe mocne, dobrze wygięte, palce i pazury jak u kończyn przednich.
OGON Średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, trzymany do góry pionowo lub nieznacznie zakręcony.
SZATA Składa się z włosów dwojakiego rodzaju: podszerstka z obfitego, miękkiego puchu oraz z włosów okrywowych, gęstych, szorstkich, zawsze prostych i twardych. Szata taka tworzy okrycie odporne na warunki atmosferyczne.
UMASZCZENIE: Jednolite czarne lub pszeniczne lub pręgowane na tle dowolnego koloru. Nigdy nie białe ani łaciate.
WZROST I CIĘŻAR Wysokość w kłębie od 25 do 28 cm, ciężar w kondycji wystawowej powinien wynosić od 8,5 do 10,5 kg.

UWAGI DO WZORCA
za "biblią rasy" "The Kennelgarth Book of Scottish Terrier" autorstwa Betty Penn-Bull:

1. Dosłowna interpretacja wzorca sprawiła, że na ringach pojawiają się zwierzęta o ekstremalnie skróconych kończynach, przez co wydają się za długie i tracą na płynności oraz elegancji ruchu. Najważniejsza u szkota jest płynność ruchu, głęboki wykrok i  dynamiczna akcja. Najlepszy choćby pies ruszający się niezdarnie, z toczącym się chodem nie powinien być premiowany. Zdecydowanie należy wystrzegać się psów w typie jamnika - samcowi musi mieścić się pod mostkiem męska pięść ustawiona na sztorc!
2. Współczesne szkoty są cięższe, ważą od 9,5 do 11 kg. To naturalna reakcja na widoczną w latach 70-tych i 80-tych. miniaturyzację rasy, kiedy to pojawiały się suki ważące niespełna 6 kg. Lepiej, by szkot był za duży,niż miałby wydawać się drobny!
3. Głowa szkota ma być długa i ROBIĆ WRAŻENIE wąskiej, ale nie może być wąska! Uszy pożądane jak najmniejsze, nigdy nie rozłożone. Oczy im ciemniejsze, tym lepsze. Nożycowy zgryz nie powinien być dogmatem - jak u wszystkich ras brytyjskich dopuszczalny jest zgryz cęgowy.