Dog niemiecki czasami jest błędnie nazywany ulmskim, albo duńskim: w krajach anglosaskich "Great Dane" a we Francji "Grand Danois", chociaż jest to rasa czysto niemiecka, której wzorzec ustalono w 1897 roku.

Jest największy - wzrost w kłębie nie mniej niż 80 cm - pies kontynentu europejskiego. Łączy w sobie dużą i silną budowę ciała z powagą i elegancją;a na szczególną uwagę zasługuje jego pełna wyrazu i subtelnie wyrzeźbiona głowa. Dog niemiecki sprawia wrażenie szlachetnej statuy:nawet w najsilniejszym podnieceniu nie zdradza oznak zdenerwowania.

W Średniowieczu dogi używano jako psy bojowe oraz gończe podczas polowań na najgrubszą zwierzynę, jak niedźwiedź, dzik, żubr czy też tur.

W zależności od umaszczenia wyróżnia się 5 typów:

• dog pręgowany - maść od jasno do soczysto złotożółtej, z silnymi, czarnymi poprzecznymi pręgami.
• dog żółty - maść od jasno do soczysto złotożółtej, z czarną maską i pazurami.
• dog niebieski (błękitny) - maść jak najbardziej stalowoniebieska, ale bez nalotu czarnego lub zółtego.
• dog czarny - maść lśniąca, lakowo czarna.
• dog arlekin (pstrokaty czarno-biały) - tło czysto białe z nieregularnymi czarnymi plamami rozmieszczonymi równomiernie na ciałym ciele.

Są znacznie żwawsze od innych psów bojowych i znacznie częściej trafiają się wśród nich osobniki agrasywne. Jednak staranie i odpowiednie ułożone przez dobrego przewodnika, który powinno cechować duże opanowanie i znajomośc psychiki psa bojowego, od wczesnych lat młodości są bardzo miłymi towarzyszami i doskonałymi obrońcami. Aczkolwiek dla początkujących amatorów i osób o słabej psychice i niezrównoważonym nie jest to odpowiednia rasa, bowiem dog niemiecki ma władczą naturę i na starość bywa zły i zbyt pewny siebie, jeżeli nie jest trzymany w ryzach.