WYGLĄD OGÓLNY Alaskan Malamute jest mocnym i masywnym psem z głęboką klatką piersiową i mocnym, zwartym tułowiem. Jego charakterystyczna postawa sprawia, że Alaskan Malamute zdaje się być psem żywym, zainteresowanym otaczającym go światem, wręcz ciekawskim. Alaskan Malamute porusza się dumnie, uszy ma stojące, a oczy czujne. Na ogonie występuje pióropusz, ogon jest zakręcony nad grzbietem. Z budowy psa i jego wyrazu wyraźnie widać, że jest to zwierzę wytrzymałe i inteligentne. Oczy mają "wilczy" wyraz. Sposób ich osadzenia przypomina wilka, ale spojrzenie jest łagodne i pełne uczucia.
TEMPERAMENT Alaskan Malamute jest psem uczuciowym, przyjacielsko nastawionym, nie jest to pies jednego człowieka. Jest oddanym, wiernym towarzyszem, skorym do zabawy, ale imponującym swym dostojeństwem, szczególnie gdy jest już dojrzały.
GŁOWA I CZASZKA Wygląd głowy powinien sprawiać wrażenie inteligencji. Jest ona szeroka i mocna szczególnie w porównaniu z innymi rasami prymitywnymi, ale musi być proporcjonalna w stosunku do tułowia, tak aby pies nie wydawał się być mało szlachetny i niezgrabny. Czaszka między uszami powinna być szeroka, stopniowo zwężająca się w kierunku oczu. Między uszami powierzchnia czaszki zaokrąglona, wysklepienie czaszki zmniejsza się w kierunku oczu, ale dochodzi aż do policzków, które pozostają płaskie. Lekko zaznaczona bruzda między oczami. Linie czaszki i kufy lekko rozbieżne (linia kufy opada lekko w dół).
KUFA Kufa mocna, bardzo lekko zwężająca się w kierunku nosa, głęboka. Kufa powinna być duża, ale nie za szeroka, proporcjonalna do wielkości czaszki. Wargi ściśle przylegające, nos czarny, obie szczęki mocne, szerokie.
UZĘBIENIE Zgryz nożycowy.
OCZY Brązowe, w kształcie migdała, średniej wielkości, osadzone skośnie. Preferowane są ciemne oczy.
USZY Uszy średniej wielkości, stojące. Małżowiny mają trójkątny kształt, lekko zaokrąglone na czubkach. Osadzone są dość szeroko na brzegach czaszki. Wewnętrzne brzegi uszu znajdują się w jednej linii z wewnętrznymi kącikami oczu. Uszy skierowane do przodu, gdy pies jest czymś zainteresowany nachylone lekko do przodu; gdy pies jest czymś zajęty uszy często składa do tyłu.
SZYJA Szyja powinna być mocna, średnio wysklepiona, łukowata.
ŁOPATKI / KOŃCZYNY PRZEDNIE Łopatki średnio skośne, kończyny przednie o mocnej kości, umięśnione, proste aż do nadgarstków, które są krótkie i mocne, prawie pionowe gdy patrzymy z profilu. Kończyny Alaskan Malamuta sprawiają wrażenie wielkiej siły i dysponują niezwykłą siłą napędową.
KOŃCZYNY TYLNE Kolana średnio głęboko ukątowane, stawy skokowe mocne i szerokie, średnio głęboko ukątowane, w ruchu poruszają się w tej samej linii co kończyny przednie, nie za szeroko, ani nie za wąsko. Wilcze pazury na tylnych kończynach są niepożądane i usuwa się je zaraz po urodzeniu.
STOPY Stopy duże i zwarte, palce zwarte i wysklepione, poduszki grube i twarde, paznokcie krótkie i mocne. Przestrzeń między palcami porośnięta gęstym, ochronnym włosem. Kończyny tylne szerokie i silnie umięśnione.
KLATKA PIERSIOWA Alaskan Malamute to pies niezbyt krótki. Klatka piersiowa powinna być mocna i głęboka, tułów mocny, zwarty, ale o niezbyt krótkim zadzie. Pies nie może być zatuczony.Stopy zwarte, głębokie, o mocnych poduszkach, dostosowane do pokonywania ogromnych przestrzeni po śniegu.
GRZBIET Grzbiet powinien być prosty i lekko opadający w kierunku bioder.
LĘDŹWIE Lędźwie mocno umięśnione, niezbyt krótkie gdyż miałoby to negatywny wpływ na swobodę ruchu.
OGON Średnio wysoko osadzony, "wychodzący" bezpośrednio z linii grzbietu, obficie owłosiony i noszony nad grzbietem. W spoczynku ogon leży swobodnie na grzbiecie. Może być także pokryty krótszym włosem i noszony jak lisia kita.
SZATA Alaskan Malamuta powinien mieć włos gęsty, szorstki w dotyku, ochronny, niezbyt długi i miękki. Podszerstek jest gęsty, długości od 1 do 2 cali, wełnisty . Okrywa wierzchnia odstająca. Futro wokół szyi jest szczególnie gęste. Włos okrywowy waha się w długości podobnie jak podszerstek, jednakże można powiedzieć, że jest to włos średnio krótki do średnio długiego po bokach tułowia. Na łopatkach, wokół szyi, na grzbiecie i zadzie dłuższy, na tylnych kończynach tworzy portki, a na ogonie pióropusz. W lecie sierść Malamuta jest zwykle rzadsza i krótsza.
KOLOR: Malamuty występują w wielu kolorach, ale najczęściej jest to kolor szary wilczasty lub biało - czarny. Cechą charakterystyczną są znaczenia na głowie. Zwykle jest to czepek występujący na czole, reszta pyska jest w jednolitym kolorze (zwykle jest to kolor szarawo - biały) lub ma znaczenia przypominające maskę. Często występuje kombinacja tych dwóch znaczeń.Kolor waha się od jasno szarego przez średnio intensywne odcienie aż do czarnego, zawsze z białym kolorem na brzuchu, części łap, stóp i głowy. Znaczenia na głowie tworzą albo maskę , albo "czepek". Biała strzałka na czole i / lub łata na karku są dopuszczalne, ale łaciatość jest niepożądana. Należy odróżnić kolor przesiany od wadliwego rozdwojonego ( przesiany - dwa kolory występują razem, rozdwojony - dwa kolory występują osobno, tworząc łaty). Jedyny kolor jednolity jaki jest dopuszczalny to biały.
RUCH Ruch swobodny, rytmiczny, o sile napędowej dostarczanej przez tylne kończyny.
WZROST W rasie występuje duża rozbieżność wysokości w kłębie. Pożądany wzrost to 63 / 64 cm i 39 kg wagi dla psów i 58 / 59 cm oraz 34 kg dla suk. Jednakże wzrost nie powinien przeważać nad typem, proporcjami, zaletami budowy takimi jak budowa łopatek, klatki piersiowej, kończyn, stóp oraz ruchem. Jeżeli oceniamy dwa psy tej samej klasy, preferowany będzie ten o wzroście bardziej zbliżonym do wzorca.
Uwaga: Psy muszą mieć dwa równej wielkości jądra w mosznie.

WAŻNE
Przy sędziowaniu Alaskan Malamuta nade wszystko należy brać pod uwagę jego przydatność jako psa pociągowego. Sędzia musi pamiętać, że jest to pies wyhodowany do pracy w zaprzęgu, a więc musi być grubokościsty, mocno zbudowany, zwarty, o mocnych łapach, głębokiej klatce piersiowej, swobodnym ruchu. Nie został stworzony do wyścigów i sprintu. Z tego powodu nie może równać się w prędkości z mniejszymi rasami północnymi. Alaskan Malamute musiał ciągnąć duże ciężary i dlatego jest psem mocnym, wytrzymałym i każda cecha budowy, czy temperamentu, która przeszkadzałaby w pracy powinna być uważana za najpoważniejszą z wad. Wady tego typu to: miękka stopa, słabe kończyny, krowia postawa, wadliwe nadgarstki, stroma łopatka, płytkie kątowanie, sztywny, mało elastyczny ruch pozbawiony rytmu, wysokonożność, ociężałość, cienka kość, słabe ogólne proporcje.

INNE WADY
Przodozgryz lub tyłozgryz.
Oczy niebieskie.
Beczkowate kończyny tylne.
Słabe kończyny czy stopy w ruchu lub statyce uważane są za poważną wadę.
Wysoko osadzone uszy.
Zbyt długie lędźwie, które osłabiają grzbiet.
Łaciatość.