Rasa powstała w Australii na początku XIX wieku. Miała za zadanie pędzić na duże odległości stada półdzikiego bydła. Musiał to być pies wytrzymały i cichy. Około 1830 roku hodowcy bydła postanowili stworzyć psa, który sprostałby tym zadaniom. Skrzyżowali więc pracującego z nimi do tej pory smithfielda - głośnego, czarnego psa, z dzikim psem dingo. Uzyskano psy, o czerwonym umaszczeniu i kopiowanych ogonach, które nazwano Timmins biters. Psy te były ciche, ale nadgorliwe i trudne do opanowania.

W roku 1840 Thomas Hall przywiózł z Anglii parę owczarków szkockich collie. Zostały one skrzyżowane z dingo, w wyniku czego uzyskano psy idealnie spełniające wymienione warunki. Były zwykle rdzawe lub niebieskoszare. Nazywano je Hall's heelers. Podobnej krzyżówki dokonał też inny hodowca - George Elliot, a uzyskane potomstwo skkrzyżował z dalmatyńczykiem. Uzyskano w ten sposób psa cętkowanego - rudego lub niebieskiego. Tę odmianę charakteryzował brak strachu przed końmi, ale pogorszyły się cechy pasterskie. Kolejna krzyżówka, tym razem z black and tan kelpie poprawiła ten mankament.

W rezultacie wszystkich tych krzyżowań uzyskano dwa typy psa budową przypominającego dingo. Pierwszy był błękitny z czarnymi łatami wokół oczu, białym znaczeniem na kufie i brązowymi znaczeniami na głowie, piersi i łapach. Drugi rudy w cętki z podpalanymi znaczeniami. Bardziej popularna była odmiana niebieska, nazywano ją "blue heelers". Rasa została uznana w roku 1903 przez australijski Kennel Club.