Najczęściej upominają się o nas dzieci. Kochamy wszystkie dzieci, wszystkie dzieci nas chcą, wszystkie dzieci są najlepsze, wszystkie dzieci są cudowne, kochane, ale... tak jak szybko chcą przyjemności, tak szybko się nudzą obowiązkami.

Wszystkie szczenięta są przemiłe, prześliczne, urocze wesołe, radośnie rozrabiają, ale... wyrastają na zwierzęta o nie zawsze takim wyglądzie i charakterze, jaki sobie pociechy wymarzyły.

I tak zaczyna się kilkanaście lat radości lub odwrotnie - gehenny - dla zwierzęcia lub rodziny. Właśnie z takich prezentów dzieciom wywodzą się w dużej mierze psy bezdomne: grzebiące i znajdowane w śmietnikach (był taki przypadek - znaleziono w pojemniku na śmiecie małe żywe szczenię!), brudne, głodne, chore, zapchlone, wywożone i wyrzucane z samochodów.

I tu rodzice muszą zadecydować sami. Tylko oni znają dobrze swoje pociechy. Są dzieci, którym chęć posiadania psa, a nie tylko zwierzęcia "w ogóle" nie przejdzie nigdy (ja podjęłam tę decyzję w wieku pięciu lat i od kilkudziesięciu lat ją realizuję), i które konsekwentnie będą w życiu dążyły do osiągnięcia tego celu. Są to z reguły dzieci, które podbudowane fachowć literaturą potrafią określić czego będą od pieska oczekiwały wtedy gdy on już dorośnie, tzn. potrafrą określić jego wielkość a nawet ciężar, czy ma on być przyjacielem wszystkich czy nieufny, czy ma umieć tylko podawać łapę czy też ma nauczyć się wielu innych umiejętności. Będą także w stanie zrezygnować dla niego z niektórych innych przyjemności. Jeżeli nawet są to dzieci, które zetknęły się już z problemami wychowania i współżycia z psem, to jednak trzeba im uświadonrić całą odpowiedzialność związaną ze zwierzęciem, kładąc szczególny nacisk na odrębność psychiki zwierzęcia i ludzkiej oraz na wiele uciążliwości jego wieku starczego - dzieci na ogół nie dopuszczają do siebie myśli, że ich ulubieniec szybciej od nich przygłuchnie, zrobi się leniwszy, wolniejszy, czasem złośliwy, zacznie chorować i w końcu umrze.