Rasa ta wywodzi się z wschodniej Azji; nie jest jednak do końca wyjaśnione czy jego ojczyzną były Chiny, czy też na dwór chińskich cesarzy dostał się z Tybetu lub Mandżurii.

Należy do grupy szpiców i prawdopodobnie jest krewniakiem syberyjskich ras szpicowatych. Według niektórych kynologów Chow-Chow służyły myśliwym na stepach mongolskich jako szperacze i aportery podczas polowań na bażanty, i dopiero, gdy psy te trafiły do Anglii, zrobiono z nich psy pokojowe.

Jest to pies zrównoważony, spokojny, z wyglądu przypominający lwa. Jego charakterystyczną cechą jest sztywny chód i ciemnoniebieski język.

Na pierwszy rzut oka może wydawać się tępy i mało inteligentny. Jednak jest to mylne wrażenie, bowiem po dłuższym kontakcie z Chow-Chow można przekonać się, że jest zupełnie inaczej.

Ma bardzo silne nerwy i zupełny brak skłonności do ataków złości; bardzo mocno przywiązuje się do właściciela, którego darzy bezwzględnym zaufaniem i w którego obronie jest gotów do pełnej ofiarności.

Jest bardzo samodzielny i niezwykle trudno poddaje się szkoleniu. Nie lubi drażnienia, nie wdaje się w awantury z innymi psami; jest więc doskonałym towarzyszem dla spokojnych właścicieli.

Nieprawdziwe jest dość częste twierdzenie, iż w Chinach był tuczony i uważany za smakołyk.